Zondag 7 december 2007.

In de afdaling naar Orba gaat John onderuit. Heel toevallig
probeerde ik om zonder bij te trappen achter hem te blijven en was ik zeker 20
meter achtergeraakt. Dat is mijn geluk, hij glijdt wel 15 meter over het asfalt
voordat hij tot stilstand komt. Ik raak hem nog net maar weet twee meter
voorbij hem netjes tot stilstand te komen. De weg was droog maar op een koude
plek is vannacht toch condens ontstaan en is dus spiegelglad. Ik heb echt geluk
want ik ben de enige in zomerpakje. Het was 9 graden om 8 uur vanochtend dus
vond ik dat het wel kon. John is een koukleum en ondanks dat hij over zijn
zomerhandschoentjes dikke winterhandschoenen aan heeft getrokken heeft hij toch
nog een wond aan zijn hand en een paar wonden in zijn gezicht door zijn bril. Als
hij een sportbril had gedragen was er niets aan de hand geweest maar hij draagt
een gewone bril met een scherp montuur. Bijna 70 jaar oud en alweer niets
gebroken, het is dit jaar al de vierde keer dat hij onderuit gaat. Nog altijd is
hij er trots op om het snelst in de afdaling te zijn. We fietsen langzaam terug
naar zijn huis. Paco en Eric hebben geen zin meer en gaan naar huis om almuerzo
houden. Javi gaat verder met de olijvenoogst en Cokky en ik halen thuis Poppy
op om een wandeling van 3 uur te maken. Veel veiliger. Het is ondertussen 18
graden geworden, de vlindertjes fladderen vrolijk rond en een ezel balkt ons
toe. Ik aai hem tussen zijn lange oren en geef hem een klontje. Ik weet niet
hoe hij heet maar voortaan noemen wij hem John.