Maandag
8 februari 2010.

Al vier generaties is onze familie niet meer gelovig, ook
met kerst of geboorten kwamen we niet in een kerk. Een kerk heeft voor mij geen
speciale betekenis, de kathedraal van Benissa schaar ik dan ook onder de oude
gebouwen, net als een kasteel of een museum. Natuurlijk vind ik het wel een
mooi object om te fotograferen. De enorme ruimte, de lichtval, de stilte, het
heeft wel wat. Cokky hebben we achtergelaten op Valenciaanse les en samen met
mijn schoonmoeder breng ik een uur door in Benissa. We lopen door de smalle
straatjes met de sinaasappelbomen. De sinaasappels zijn zo oranje dat mijn
schoonmoeder eerst denkt dat ze niet echt zijn. Helaas kan ik er niet bij om te
bewijzen dat ze echt zijn. Daarvoor heb ik Cokky nodig. We hebben nog tijd over
om ook even in de kathedraal te kijken. Er is helemaal niemand. Dit moet een
paar honderd jaar geleden een enorme indruk hebben gemaakt als je uit een
eenvoudig boerenhuisje kwam. Zoxb4n enorm gebouw, zoveel goud en zilver, dan ga
je vanzelf al op je kniexebn. Thuis bekijk ik de fotoxb4s, er straalt een licht
achter het heilige beeld. Hoe kan dat nou? Ik heb het niet gezien toen ik de
foto nam. Mijn schoonmoeder heeft het ook niet gezien. x93Het is een raampjex94,
zeg ik als ik op het lichtje inzoom. Nee, het moet een spiegeling zijn, of
toch niet. x93Het is een wonderx94, besluit ik de discussie. Volgende week maandag
ga ik terug om poolshoogte te nemen, word ik toch nog een regelmatige
kerkbezoeker.